జ్వాల అనే నేను – 2

జ్వాలా అనే నేను

ఎపిసోడ్ – 2

తాళం చెవి వెనుక ఉన్న రహస్యం!

“నువ్వు ఇన్నాళ్లూ అమ్మ అని పిలిచిన మనిషిని కూడా ప్రశ్నించాల్సి వస్తుంది!”

ఆ వృద్ధుడు చెప్పిన మాటలు జ్వాలా చెవుల్లో మారుమోగుతూనే ఉన్నాయి.

కోర్టు నుంచి బయటకు వచ్చినా ఆమె మనసు మాత్రం అక్కడే ఆగిపోయింది. చేతిలో ఉన్న చిన్న తాళం చెవిని చూస్తూ ఆలోచిస్తోంది.

అసలు తన తండ్రి మరణానికి తన తల్లికి సంబంధం ఏమిటి?

తనను ప్రాణంగా చూసుకున్న అమ్మ గురించి ఎవరో ఇలా చెప్పడాన్ని ఆమె మనసు అంగీకరించలేకపోతోంది.

“లేదు! మా అమ్మ అలాంటిది కాదు. నన్ను మోసం చేసే మనిషి కాదు!”

అని తనలో తానే అనుకుంది.

కానీ వెంటనే మరో ప్రశ్న ఎదురైంది.

తన తండ్రి మరణించిన ఐదేళ్ల తర్వాత కూడా ఆయన సంతకంతో పత్రం ఎలా వచ్చింది?

ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం కావాలి.

ఎలాగైనా తన తండ్రి దాచిన నిజాన్ని తెలుసుకోవాలి.

అనుకుని ఇంటికి బయలుదేరింది.

—

ఇంటికి చేరేసరికి సాయంత్రం ఆరు గంటలైంది.

గుమ్మంలో అడుగుపెట్టగానే వంటగదిలో నుంచి ఆమె తల్లి సావిత్రి గొంతు వినిపించింది.

“జ్వాలా! వచ్చావా తల్లీ? కోర్టులో ఏం జరిగింది?”

జ్వాలా ఒక్క క్షణం తల్లి ముఖాన్ని పరిశీలించింది.

ఎప్పటిలాగే ఆప్యాయత కనిపిస్తోంది. తన కూతురు కోసం ఎదురుచూసే తల్లిగా ఉంది.

కానీ వృద్ధుడు చెప్పిన మాటలు ఆమెను ప్రశాంతంగా ఉండనివ్వడం లేదు.

“ఏం కాలేదు అమ్మా. విచారణ ఇంకా పూర్తికాలేదు.”

“మళ్లీ ఆ కేసు గురించేనా? తల్లీ, ఐదేళ్లుగా మనం ఎంత బాధపడ్డామో నీకు తెలుసు కదా! ఇంకెంతకాలం ఈ గొడవలు?”

జ్వాలా తల్లి దగ్గరకు వెళ్లి ఆమె చేతులు పట్టుకుంది.

“అమ్మా… నాన్న మరణం గురించి నీకు ఏమైనా తెలియని విషయం ఉందా?”

ఆ ప్రశ్న వినగానే సావిత్రి చేతిలోని గిన్నె జారి కిందపడింది.

ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డారు.

“ఏమైంది అమ్మా?”

“ఏం లేదు! చేయి జారింది.”

సావిత్రి వెంటనే వంగి గిన్నె తీసుకుంది.

కానీ జ్వాలా గమనించింది.

తన తల్లి చేతులు వణుకుతున్నాయి.

“అమ్మా… నేను నాన్న కేసు గురించి అడిగాను.”

“నాకు తెలిసింది అంతా అప్పుడే చెప్పాను జ్వాలా. ఆ పాత విషయాలను మళ్లీ తవ్వకు. నీకు ఏదైనా జరిగితే నేను తట్టుకోలేను.”

అంటూ సావిత్రి కూతురి ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది.

జ్వాలా ఆమెను చూస్తూ మౌనంగా ఉండిపోయింది.

తల్లి కళ్లలో భయం కనిపిస్తోంది.

కానీ ఆ భయం తన కూతురికి ఏదైనా జరుగుతుందేమో అన్నదా? లేక ఏదైనా నిజం బయటపడుతుందేమో అన్నదా?

ఆమెకు అర్థం కాలేదు.

—

రాత్రి పది గంటలు.

జ్వాలా గదిలో కూర్చుని తన తండ్రి పాత వస్తువులన్నీ బయటకు తీసింది.

ఆయన వాడిన పెన్ను, పాత డైరీ, కళ్లజోడు, కొన్ని ఉత్తరాలు…

ప్రతి వస్తువులోనూ తన చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు కనిపిస్తున్నాయి.

ఒకప్పుడు ఈ గదిలో తన నవ్వులు వినిపించేవి.

ఇప్పుడు అదే గదిలో తన తండ్రి గురించి నిజం తెలుసుకోవాలనే ఆరాటం మాత్రమే మిగిలింది.

అకస్మాత్తుగా ఆమెకు ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది.

తన తండ్రి చనిపోయే ముందు ఒకసారి తన గదిలోని పాత చెక్క బీరువా దగ్గర నిలబడి ఏదో వెతికారు.

అప్పుడు తాను అడిగితే, “ఇది నీకు సంబంధించిన విషయం తల్లీ. కానీ తెలుసుకోవాల్సిన సమయం వచ్చినప్పుడు నీకే తెలుస్తుంది” అని చెప్పారు.

ఆ బీరువా ఇప్పటికీ అలాగే ఉంది.

జ్వాలా దాని దగ్గరకు వెళ్లి తలుపు తెరిచింది.

లోపల పాత పుస్తకాలు, ఫైళ్లు ఉన్నాయి.

వాటన్నింటినీ పక్కకు జరిపేసరికి వెనుక భాగంలో ఒక చిన్న ఇనుప పెట్టె కనిపించింది.

ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

తాళం చెవి!

వృద్ధుడు ఇచ్చిన తాళం చెవిని పెట్టెలో పెట్టి తిప్పింది.

చిన్న శబ్దంతో పెట్టె తెరుచుకుంది.

లోపల ఒక పాత ఫొటో, ఒక డైరీ, ఒక కవరు ఉన్నాయి.

మొదట ఫొటో తీసుకుంది.

అందులో తన తండ్రి, తన తల్లి సావిత్రి ఉన్నారు.

వాళ్ల మధ్యలో ఒక చిన్న పాప ఉంది.

ఆ పాపను చూసి జ్వాలా ఆశ్చర్యపోయింది.

ఎందుకంటే ఆ పాప తన చిన్నప్పటి ఫొటోల్లో కనిపించే తనలాగే ఉంది.

ఫొటో వెనుక ఒక తేదీ, దాని కింద ఒక పేరు రాసి ఉన్నాయి.

“జ్వాలా — నిజమైన ప్రయాణం ఇక్కడ మొదలైంది.”

ఆమెకు ఏమీ అర్థం కాలేదు.

తర్వాత కవరు తెరిచింది.

అందులో ఉన్న ఉత్తరం తన తండ్రి చేతిరాతలో ఉంది.

“నా జ్వాలాకు,

నువ్వు ఈ ఉత్తరం చదివే సమయానికి నేను నీ దగ్గర ఉండకపోవచ్చు. నా జీవితంలో నేను చేసిన అతిపెద్ద తప్పు నీకు నిజం చెప్పకపోవడమే.

కానీ నిన్ను కాపాడటానికి నేను మౌనంగా ఉండాల్సి వచ్చింది.

నీ జీవితంలోకి ఒక రోజు ఒక మనిషి వస్తాడు. అతను చెప్పే ప్రతి మాటను నమ్మకు. అతను నీకు శత్రువా, స్నేహితుడా అన్నది నువ్వే తెలుసుకోవాలి.

అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా…

నీ పుట్టుక గురించి నీకు చెప్పిన కథ పూర్తిగా నిజం కాదు.”

అక్కడితో ఉత్తరం ముగిసిపోయింది.

జ్వాలా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“నాన్నా… నువ్వు కూడా నాకు నిజం చెప్పలేదా?”

అని ఉత్తరాన్ని గుండెలకు హత్తుకుంది.

—

అదే సమయంలో…

నగరంలోని ఒక పెద్ద ఇంట్లో దేవేంద్ర వర్మ ఆందోళనగా ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నాడు.

“ఆమెకు తాళం చెవి ఎలా దొరికింది?”

అవతలి వ్యక్తి ఏదో చెప్పాడు.

“ఏమిటి? ఆ వృద్ధుడు కోర్టుకు వచ్చాడా?”

దేవేంద్ర ముఖం కోపంతో ఎర్రబడింది.

“ఐదేళ్లుగా దాచిన నిజం ఇప్పుడు బయటపడితే మనమంతా ఇరుక్కుంటాం. జ్వాలా ఆ పెట్టె తెరవకూడదు!”

“కానీ సార్… పెట్టె ఇప్పటికే తెరిచిందని సమాచారం వచ్చింది.”

దేవేంద్ర చేతిలోని ఫోన్ దాదాపు జారిపోయింది.

“ఏమంటున్నావు?”

“అవును సార్. ఆమె దగ్గర ఇప్పుడు ఆ ఫొటో కూడా ఉంది.”

కొన్ని క్షణాలు దేవేంద్ర మౌనంగా ఉండిపోయాడు.

తర్వాత నెమ్మదిగా అన్నాడు.

“అయితే మనం ఇన్నాళ్లూ భయపడిన రోజు వచ్చేసింది.”

“ఇప్పుడు ఏం చేయాలి సార్?”

దేవేంద్ర కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తూ సమాధానం చెప్పాడు.

“ఆమెకు నిజం తెలియకూడదు. ముఖ్యంగా ఆ ఫొటోలో ఉన్న రెండో వ్యక్తి ఎవరో తెలుసుకోకూడదు.”

—

మరోవైపు జ్వాలా తన తండ్రి డైరీని తెరిచింది.

మొదటి పేజీలో ఒక వాక్యం ఉంది.

“నా కూతురు జ్వాలా నిజం తెలుసుకునే రోజు, ఒక నిర్దోషి తన శిక్ష నుంచి విముక్తి పొందుతాడు.”

ఆమె తర్వాతి పేజీ తిప్పింది.

అక్కడ ఒక పేరు ఉంది.

ఆ పేరును చూడగానే జ్వాలా చేతులు వణికిపోయాయి.

ఎందుకంటే ఆ పేరు మరెవరిదో కాదు…

తన తల్లి సావిత్రి అసలు పేరు!

“అమ్మా… నీకు ఇంకో పేరు కూడా ఉందా?”

అని ఆమె ఆశ్చర్యంగా గొణిగింది.

అంతలో గది బయట అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.

జ్వాలా వెంటనే డైరీని మూసేసింది.

తలుపు దగ్గర నిలబడింది సావిత్రి.

ఆమె చూపు నేరుగా జ్వాలా చేతిలో ఉన్న డైరీపై పడింది.

ఒక్క క్షణం ఆమె ముఖంలో రక్తం లేనట్టుగా మారిపోయింది.

“జ్వాలా… ఆ డైరీ నీకు ఎక్కడ దొరికింది?”

“నాన్న పాత పెట్టెలో అమ్మా.”

సావిత్రి నెమ్మదిగా ముందుకు వచ్చింది.

“అది నాకు ఇవ్వు.”

“ఎందుకు అమ్మా? ఇందులో ఏముంది?”

“నేను చెప్పింది చేయి!”

తల్లి గొంతులో ఇంతకుముందెన్నడూ వినని కఠినత్వం కనిపించింది.

జ్వాలా ఆశ్చర్యంగా తల్లివైపు చూసింది.

“నువ్వు నాకు ఏదో దాస్తున్నావు అమ్మా. నాన్న మరణం గురించి, నా పుట్టుక గురించి… అసలు ఏం జరిగింది?”

సావిత్రి కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.

“నన్ను ప్రశ్నించకు జ్వాలా. నువ్వు తెలుసుకోవాలనుకుంటున్న నిజం నీ జీవితాన్ని నాశనం చేస్తుంది.”

“అయితే ఆ నిజం ఏమిటో చెప్పు అమ్మా!”

సావిత్రి సమాధానం చెప్పలేకపోయింది.

కొన్ని క్షణాల తర్వాత కూతురి చేతులు పట్టుకుని వేడుకుంది.

“నన్ను నమ్ము తల్లీ. నీకు ఏదైనా జరగడం నేను చూడలేను.”

జ్వాలా తల్లి చేతుల నుంచి తన చేతులను విడిపించుకుంది.

“నిన్ను నమ్మకపోవడం నాకు ఇష్టం లేదు అమ్మా. కానీ నువ్వు నిజం చెప్పకపోతే నా మనసులో అనుమానం ఎలా పోతుంది?”

ఆ మాటలకు సావిత్రి వెనక్కి అడుగు వేసింది.

అంతలో జ్వాలా ఫోన్ మోగింది.

తెలియని నంబర్ నుంచి సందేశం వచ్చింది.

“నీ తండ్రి హంతకుడిని వెతుకుతున్నావు కదా? రేపు ఉదయం ఆరు గంటలకు పాత రైల్వే స్టేషన్‌కు రా. నీ తండ్రి ఇంకా బతికే ఉన్నాడో లేదో నీ కళ్లతో చూస్తావు.”

జ్వాలా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

సందేశం కింద మరో వాక్యం ఉంది.

“కానీ ఒంటరిగా రావాలి. నీ తల్లికి తెలిస్తే, నీకు నీ తండ్రి గురించి నిజం ఎప్పటికీ తెలియదు.”

జ్వాలా నెమ్మదిగా తలెత్తి తల్లివైపు చూసింది.

సావిత్రి మాత్రం ఏదో దాచిపెడుతున్నట్టుగా తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉంది.

ఆమెకు తెలియదు…

రేపు ఉదయం ఆ రైల్వే స్టేషన్‌లో తన జీవితాన్ని మార్చే నిజం ఎదురుచూస్తోందని!

రైల్వే స్టేషన్ కి జ్వరం వెళుతున్న లేదా చూద్దాం ఏం జరుగుతుందో మీరు మాత్రం కామెంట్స్ మర్చిపోకండి…

— రెండో ఎపిసోడ్ ముగింపు —

కామెంట్స్ ప్లీజ్ 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖