జ్వాల అనే నేను – 3
జ్వాలా అనే నేను
ఎపిసోడ్ – 3
నాన్న బతికే ఉన్నాడా?
“నీ తండ్రి ఇంకా బతికే ఉన్నాడో లేదో నీ కళ్లతో చూస్తావు!”
ఆ సందేశాన్ని పదే పదే చదువుతోంది జ్వాలా.
ఐదేళ్లుగా తనను వెంటాడుతున్న ఒకే ఒక్క ప్రశ్నకు సమాధానం దొరకబోతోందా? తన తండ్రి నిజంగానే బతికే ఉన్నాడా? లేక తనను ఏదో ఉచ్చులోకి లాగడానికి ఎవరో ప్రయత్నిస్తున్నారా?
ఆమెకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు.
కానీ ఒక విషయం మాత్రం స్పష్టంగా తెలుసు.
తన తండ్రి గురించి నిజం తెలుసుకునే అవకాశాన్ని మాత్రం వదులుకోకూడదు.
“జ్వాలా…”
తల్లి పిలుపుతో ఆలోచనల్లోంచి బయటకు వచ్చింది.
“ఏమైంది అమ్మా?”
“ఎంతసేపు ఆలోచిస్తావు? భోజనం చేద్దువుగానీ.”
జ్వాలా ఫోన్‌ను వెంటనే పక్కన పెట్టింది.
“నాకు ఆకలిగా లేదు అమ్మా.”
“ఉదయం నుంచి ఏమీ తినలేదు. ఇలా ఉంటే నీ ఆరోగ్యం ఏమవుతుంది?”
సావిత్రి కూతురి దగ్గరకు వచ్చి తల నిమిరింది.
ఆ స్పర్శలో ఎప్పటిలాగే ప్రేమ ఉంది. కానీ ఈరోజు ఆ ప్రేమ వెనుక ఏదో భయం దాగి ఉన్నట్లు జ్వాలాకు అనిపిస్తోంది.
“అమ్మా…”
“ఏంటమ్మా?”
“నేను నీకు ఎప్పుడైనా అబద్ధం చెప్పానా?”
సావిత్రి ఒక్కసారిగా కూతురివైపు చూసింది.
“లేదు తల్లీ. ఎందుకలా అడుగుతున్నావు?”
“మరి నువ్వు కూడా నాకు ఎప్పుడూ నిజమే చెప్పావా?”
ఆ ప్రశ్నకు సావిత్రి ముఖంలో రంగులు మారాయి.
“జ్వాలా… ఇప్పుడు ఈ ప్రశ్నలన్నీ ఎందుకు?”
“ఊరికే అడిగాను అమ్మా.”
అని జ్వాలా అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.
కానీ ఆమె మనసులో మాత్రం ఒక నిర్ణయం స్థిరపడిపోయింది.
రేపు ఉదయం ఆరు గంటలకు పాత రైల్వే స్టేషన్‌కు వెళ్లాలి.
అక్కడ ఏం ఎదురైనా సరే, వెనక్కి తగ్గకూడదు.
—
అర్ధరాత్రి… ఒక తల్లి భయం!
ఇంట్లో అందరూ నిద్రపోతున్న సమయం.
సావిత్రి మాత్రం తన గదిలో కూర్చుని ఉంది.
ఆమె చేతిలో ఒక పాత ఫొటో ఉంది.
ఆ ఫొటోలో ఒక యువకుడు, ఒక యువతి, మధ్యలో చిన్న పాప ఉన్నారు.
ఫొటోలోని పాప ముఖాన్ని చూస్తూ సావిత్రి కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
“నన్ను క్షమించు జ్వాలా… నీకు నిజం చెప్పాలని ఎన్నోసార్లు అనుకున్నాను. కానీ ఆ నిజం తెలిస్తే నువ్వు నన్ను అమ్మా అని పిలుస్తావో లేదో కూడా నాకు తెలియదు.”
ఆమె ఫొటోను గుండెలకు హత్తుకుంది.
అంతలో ఫోన్ మోగింది.
స్క్రీన్‌పై పేరు కనిపించగానే ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“ఇప్పుడు ఎందుకు ఫోన్ చేశావు?”
“జ్వాలాకు నిజం తెలిసిపోయిందా?”
అవతలి వ్యక్తి ప్రశ్నించాడు.
“లేదు. కానీ తన తండ్రి పాత డైరీ చదివింది.”
కొన్ని క్షణాలు అవతలి వైపు నిశ్శబ్దం.
“అయితే మనకు సమయం లేదు. ఆమెను ఆపాలి.”
“వద్దు! నా కూతురికి ఏమీ చేయకండి. ఆమెకు నిజం తెలియకుండా ఇన్నాళ్లూ దాచింది తన మంచికోసమే.”
“ఆమె నిజం తెలుసుకుంటే నీకు కూడా ఈ ఇంట్లో స్థానం ఉండదు. అది గుర్తుపెట్టుకో.”
సావిత్రి కళ్లలో కన్నీళ్లు ఉబికాయి.
“నా కూతురు నన్ను ద్వేషించినా భరిస్తాను. కానీ ఆమెకు ఏదైనా జరిగితే మాత్రం నేను బతకలేను.”
అవతలి వ్యక్తి ఫోన్ పెట్టేశాడు.
సావిత్రి కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లింది.
జ్వాలా గదిలో దీపం ఇంకా వెలుగుతోంది.
కూతురిని చూస్తూ ఆమె మనసులో ఒకే ఒక్క మాట అనుకుంది.
“నువ్వు నిజం తెలుసుకునేలోపు నేను నీ దగ్గర ఉండగలనా, జ్వాలా?”
—
తెల్లవారుజామున ఐదు గంటలు!
జ్వాలా నిశ్శబ్దంగా తన గది తలుపు తెరిచింది.
ఇంటి అంతా నిద్రలో ఉంది.
ఒక చిన్న బ్యాగులో తండ్రి ఫొటో, డైరీ, ఫోన్ పెట్టుకుంది.
బయటకు అడుగు పెట్టే ముందు గోడపై ఉన్న తండ్రి ఫొటో ముందు ఆగింది.
“నాన్నా… నువ్వు నిజంగా బతికే ఉంటే ఈరోజు నిన్ను కలుస్తాను. లేకపోతే నీకు ఏం జరిగిందో తెలుసుకుని తీరుతాను.”
ఆమె ఫొటోకు నమస్కరించి బయటకు నడిచింది.
కానీ జ్వాలాకు తెలియని విషయం ఒకటి ఉంది.
ఆమె ఇంటి గుమ్మం దాటిన క్షణం నుంచే ఒక కారు ఆమెను అనుసరిస్తోంది.
ఆ కారులో ఉన్న వ్యక్తి ఫోన్ తీసి ఎవరికో కాల్ చేశాడు.
“సార్… అమ్మాయి బయలుదేరింది.”
“ఎక్కడికి వెళ్తోంది?”
“పాత రైల్వే స్టేషన్‌కు.”
అవతలి వ్యక్తి కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“ఆమె అక్కడికి చేరకముందే మనిషిని అక్కడి నుంచి పంపించు.”
“అలాగే సార్.”
కారు వేగం పెరిగింది.
—
పాత రైల్వే స్టేషన్!
ఉదయం ఆరు గంటలు కావడానికి ఐదు నిమిషాల ముందు జ్వాలా స్టేషన్‌కు చేరుకుంది.
అక్కడ పెద్దగా జనసంచారం లేదు.
కొంతమంది ప్రయాణికులు బెంచీలపై కూర్చుని ఉన్నారు. దూరంగా ఒక రైలు హారన్ వినిపిస్తోంది.
ఆమె చుట్టూ చూసింది.
“ఇక్కడికి రమ్మన్నది ఎవరు?”
ఫోన్ తీసి ఆ నంబర్‌కు కాల్ చేసింది.
స్విచ్ ఆఫ్ అని వచ్చింది.
జ్వాలాకు చిరాకు వేసింది.
“ఇదంతా ఏదైనా ఆటనా? నన్ను ఇక్కడికి పిలిచి ఇప్పుడు ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ చేశారా?”
అని గొణుక్కుంటూ వెనక్కి తిరిగింది.
అప్పుడే ప్లాట్‌ఫామ్ చివర ఒక వృద్ధుడు కనిపించాడు.
తెల్లని చొక్కా, పాత ప్యాంటు, చేతిలో కర్ర.
అతను జ్వాలాను చూస్తూ నిలబడి ఉన్నాడు.
ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్లయింది.
ఆ ముఖం…
ఆ కళ్లూ…
ఆమె చిన్నప్పుడు తనను భుజాలపై ఎక్కించుకుని తిప్పిన ఆ మనిషి ముఖమేనా?
జ్వాలా నెమ్మదిగా ముందుకు నడిచింది.
“నాన్నా?”
ఆ వృద్ధుడు తలెత్తి చూశాడు.
ఆమె గొంతు విని అతని కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“జ్వాలా…”
ఆ ఒక్క మాట చాలు.
ఐదేళ్లుగా తన మనసులో దాచుకున్న బాధ ఒక్కసారిగా ఉప్పొంగిపోయింది.
“నాన్నా!”
అని పరుగెత్తి వెళ్లి అతన్ని కౌగిలించుకుంది.
“నువ్వు బతికే ఉన్నావా నాన్నా? అందరూ నువ్వు చనిపోయావని చెప్పారు. ఐదేళ్లుగా నీ కోసం ఎంత ఏడ్చానో తెలుసా? ఒక్కసారి కూడా నీ కూతురు గుర్తుకు రాలేదా నాన్నా?”
రాఘవేంద్రరావు ఆమె తలను నిమురుతూ కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు.
“నన్ను క్షమించమ్మా… నిన్ను వదిలి వెళ్లాలని నేను ఎప్పుడూ అనుకోలేదు.”
జ్వాలా అతని ముఖాన్ని రెండు చేతులతో పట్టుకుంది.
“మరి ఎందుకు వెళ్లిపోయావు? ఎందుకు తిరిగి రాలేదు? నేను ఏం తప్పు చేశాను నాన్నా?”
“నువ్వు ఏ తప్పూ చేయలేదు తల్లీ.”
“మరి ఎందుకు నాన్నా? ఎందుకు?”
రాఘవేంద్రరావు సమాధానం చెప్పలేకపోయాడు.
తండ్రి భుజంపై తలవాల్చి జ్వాలా చాలాసేపు ఏడ్చింది.
ఐదేళ్ల తర్వాత తండ్రి స్పర్శను అనుభవిస్తున్న ఆ క్షణంలో ఆమెకు ప్రపంచమంతా తిరిగి దొరికినట్లు అనిపించింది.
కానీ ఆ ఆనందం ఎంతోసేపు నిలవలేదు.
రాఘవేంద్రరావు ఒక్కసారిగా ఆమెను విడిపించుకుని చుట్టూ చూశాడు.
“జ్వాలా… మనకు సమయం లేదు.”
“ఏమైంది నాన్నా?”
“నువ్వు ఇక్కడికి వచ్చిన విషయం ఎవరికైనా తెలిస్తే ప్రమాదం.”
“ఎవరి నుంచి ప్రమాదం నాన్నా? నీకు ఏం జరిగింది? నువ్వు చనిపోయావని ఎందుకు చెప్పారు?”
రాఘవేంద్రరావు ఆమె చేతిని పట్టుకుని ప్లాట్‌ఫామ్ చివర ఉన్న పాత గదివైపు నడిపించాడు.
“నీకు అన్నీ చెబుతాను. కానీ ముందు ఒక విషయం చెప్పు. నీ అమ్మ ఎలా ఉంది?”
ఆ ప్రశ్న విని జ్వాలా ఆశ్చర్యపోయింది.
“అమ్మ బాగానే ఉంది నాన్నా. కానీ నువ్వు అమ్మ గురించి ఎందుకు అడుగుతున్నావు?”
రాఘవేంద్రరావు ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
“ఆమెకు నేను బతికున్న విషయం తెలుసా?”
“తెలియదు నాన్నా. నిన్ను వెతకమని నాకు ఒక సందేశం వచ్చింది.”
“ఏమిటి?”
ఆయన ఆందోళనగా ఆమె ఫోన్ తీసుకున్నాడు.
సందేశం చదివిన వెంటనే ఆయన ముఖంలో భయం కనిపించింది.
“జ్వాలా… నువ్వు ఇక్కడికి రావడం చాలా పెద్ద తప్పు చేశావు.”
“ఎందుకు నాన్నా?”
“ఎందుకంటే నిన్ను ఇక్కడికి పిలిచింది నేను కాదు!”
ఆ మాట వినగానే జ్వాలా వెనక్కి అడుగు వేసింది.
“మరి ఎవరు?”
రాఘవేంద్రరావు సమాధానం చెప్పబోయేలోపు స్టేషన్‌లో ఒక్కసారిగా విద్యుత్ సరఫరా నిలిచిపోయింది.
చుట్టూ చీకటి అలుముకుంది.
దూరంగా ఎవరో పరుగెత్తుకొస్తున్న అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.
“జ్వాలా… నా వెనుకే ఉండు!”
అని తండ్రి ఆమెను తన వెనుకకు తీసుకున్నాడు.
చీకట్లో ఒక గొంతు వినిపించింది.
“రాఘవేంద్రా! ఐదేళ్లుగా దాక్కున్నావు. ఇప్పుడు నీ కూతురిని కూడా తీసుకొచ్చావా?”
జ్వాలా తండ్రి చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.
“నాన్నా… ఎవరు వాళ్లు?”
రాఘవేంద్రరావు ఆమెను చూస్తూ అన్నాడు.
“నువ్వు ఎప్పుడూ నమ్మకూడని మనిషి.”
అంతలో వెలుగు వచ్చింది.
వాళ్ల ఎదురుగా నిలబడి ఉన్న వ్యక్తిని చూసి జ్వాలా ఆశ్చర్యంతో నోరు తెరిచింది.
అతను మరెవరో కాదు…
దేవేంద్ర వర్మ!
కోర్టులో తన తండ్రి మరణం గురించి ప్రశ్నలు ఎదుర్కొన్న అదే వ్యక్తి!
దేవేంద్ర వర్మ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“ఎలా ఉన్నావు జ్వాలా? నీ నాన్నను మళ్లీ చూసిన ఆనందం బాగానే ఉందా?”
జ్వాలా కోపంగా అతనివైపు చూసింది.
“నువ్వేనా నాన్నను ఇన్నాళ్లూ దాచింది?”
“దాచానా? లేక అతనే నన్ను దూరంగా ఉంచాడా? ఆ విషయం నీ నాన్ననే అడుగు.”
రాఘవేంద్రరావు ముందుకు వచ్చాడు.
“దేవేంద్రా! నా కూతురిని ఈ విషయంలోకి లాగకు.”
“ఇప్పుడు చాలా ఆలస్యమైంది రాఘవేంద్రా. నీ కూతురు నిజం తెలుసుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉంది.”
దేవేంద్ర తన జేబులోంచి ఒక పాత ఫొటో తీసి జ్వాలాకు అందించాడు.
ఆ ఫొటోలో చిన్నపాపను చేతుల్లో పట్టుకుని ఉన్న ఒక యువతి కనిపిస్తోంది.
జ్వాలా ఫొటోను చూడగానే ఆశ్చర్యపోయింది.
ఆ యువతి ముఖం అచ్చం తన ముఖంలాగే ఉంది.
“ఈమె ఎవరు?”
దేవేంద్ర నెమ్మదిగా సమాధానం చెప్పాడు.
“ఆమె పేరు అనన్య. నీ జీవితానికి సంబంధించిన ఒక రహస్యం ఆమె దగ్గరే ఉంది.”
“నాకేం సంబంధం?”
దేవేంద్ర ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ అన్నాడు.
“ఆమె నీకు ఎవరో తెలుసుకోవాలంటే, నీ తండ్రిని అడుగు. ఎందుకంటే ఐదేళ్ల క్రితం నీ తండ్రి చనిపోయాడని ప్రపంచాన్ని నమ్మించిన కథలో… అతని పాత్ర మాత్రమే కాదు, నీ తల్లి పాత్ర కూడా ఉంది.”
“దేవేంద్రా!” రాఘవేంద్రరావు కోపంగా అరిచాడు.
“నోరు మూసుకో! ఇన్నాళ్లూ నువ్వు దాచిన నిజం ఇక బయటపడాల్సిందే.”
జ్వాలా ఇద్దరినీ చూస్తూ నిలబడిపోయింది.
ఒకవైపు తన తండ్రి.
మరోవైపు తన తండ్రి మరణానికి కారణమని అనుమానిస్తున్న వ్యక్తి.
ఇద్దరూ ఏదో నిజాన్ని దాస్తున్నారు.
ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“నాన్నా… నాకు ఒక్క విషయం చెప్పు. నేను ఎవరి కూతురిని?”
రాఘవేంద్రరావు కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండిపోయాయి.
అతను సమాధానం చెప్పడానికి నోరు తెరిచాడు.
అంతలో వెనుక నుంచి ఒక మహిళ గొంతు వినిపించింది.
“ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పే హక్కు నీ నాన్నకు లేదు, జ్వాలా!”
ముగ్గురూ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగారు.
అక్కడ నిలబడి ఉంది సావిత్రి!
జ్వాలా తల్లి!
ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు ఉన్నాయి. ముఖంలో బాధ ఉంది. కానీ ఆ మాటల్లో మాత్రం ఏదో తెలియని దృఢత్వం కనిపిస్తోంది.
జ్వాలా తల్లిని చూస్తూ ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసింది.
“అమ్మా… నువ్వు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?”
సావిత్రి సమాధానం చెప్పకుండా రాఘవేంద్రరావువైపు చూసింది.
“ఇంకెంతకాలం నా కూతురి జీవితంతో ఆడుకుంటావు?”
రాఘవేంద్రరావు తలవంచుకున్నాడు.
“సావిత్రి… నేను తనకు నిజం చెప్పాలనుకున్నాను.”
“ఐదేళ్ల క్రితమే చెప్పాల్సింది!”
జ్వాలా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
తన తల్లి, తండ్రి ఒకరినొకరు చూస్తున్న తీరు ఆమెకు ఎన్నో అనుమానాలను కలిగిస్తోంది.
అప్పుడు సావిత్రి నెమ్మదిగా జ్వాలా దగ్గరకు వచ్చి ఆమె చేతిని పట్టుకుంది.
“జ్వాలా… నువ్వు నన్ను అమ్మా అని పిలిచావు. నేను నిన్ను నా ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించాను. కానీ నువ్వు తెలుసుకోవాల్సిన నిజం ఒక్కటుంది.”
జ్వాలా కన్నీళ్లతో తల్లివైపు చూసింది.
“ఏమిటమ్మా?”
సావిత్రి గొంతు వణికింది.
“నేను నిన్ను కన్న తల్లిని కాకపోయినా… నీ కోసం నా జీవితాన్ని పణంగా పెట్టాను.”
ఆ మాట వినగానే జ్వాలా కాళ్ల కింద భూమి కదిలినట్లయింది.
రాఘవేంద్రరావు కళ్లుమూసుకున్నాడు.
దేవేంద్ర వర్మ ముఖంలో ఒక వింత చిరునవ్వు కనిపించింది.
జ్వాలా మాత్రం తన తల్లి చేతిని విడిచిపెట్టలేదు.
కానీ ఆమె మనసులో ఒక్కటే ప్రశ్న…
“అయితే నా కన్నతల్లి ఎవరు?”
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పడానికి సావిత్రి నోరు తెరిచింది.
కానీ అదే క్షణంలో స్టేషన్ బయట ఒక కారు వేగంగా వచ్చి ఆగింది.
అందులోంచి దిగిన వ్యక్తిని చూసిన రాఘవేంద్రరావు ముఖం పాలిపోయింది.
“వీడు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చాడు?”
దేవేంద్ర వర్మ చిరునవ్వు మాయమైంది.
సావిత్రి జ్వాలా చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.
ఎందుకంటే అక్కడికి వస్తున్నది…
జ్వాలా కన్నతల్లి అని చెప్పుకునే వ్యక్తి!
కానీ ఆ మహిళ చేతిలో ఉన్న ఫొటోలో కనిపిస్తున్న చిన్నపాప జ్వాలా కాదు.
మరి ఆ మహిళ ఎవరు?
జ్వాలా జన్మ రహస్యం వెనుక ఇంకెన్ని నిజాలు దాగి ఉన్నాయి?
— మూడో ఎపిసోడ్ ముగింపు —
Swipe left/right or tap the sides to turn pages
