నీటి మీద సంతకం 💧🖋️ – 2

 

పెళ్లి పీటల మీద నుంచి అత్తవారింటి గడప దాటే వరకు వైదేహి ఎన్నోసార్లు వెనక్కి తిరిగి చూసింది.

 

తన ఇంటి గోడలు, తల్లి ముఖం, తండ్రి నిలబడిన తీరు, తమ్ముడు కార్తీక్ కళ్లలో కనిపించిన దిగులు—ప్రతి దృశ్యమూ ఆమె మనసులో ముద్రించుకుపోయాయి.

 

ఆ ఇంట్లో తనకు నచ్చినట్లు జీవించలేకపోయినా, తన బాల్యం అక్కడే గడిచింది. తన కలలు అక్కడే పుట్టాయి. ఇప్పుడు ఆ ఇంటి నుంచి వెళ్లిపోతుంటే, తన జీవితంలో ఒక భాగాన్ని అక్కడే వదిలేస్తున్నట్లు అనిపించింది.

 

“అమ్మా, ఏడవకు. పెళ్లయిన ప్రతి అమ్మాయికి ఇలాగే ఉంటుంది. కొత్త ఇంటికి వెళ్లాక అన్నీ అలవాటవుతాయి.”

 

పక్కనే కూర్చున్న బంధువు ఆమెను ఓదార్చింది.

 

వైదేహి తల ఊపింది. కానీ ఆమె కన్నీళ్లకు కారణం పుట్టింటిని విడిచి వెళ్లడం మాత్రమే కాదు. తనకు ఇష్టం లేని జీవితంలోకి అడుగుపెడుతున్నాననే భయం కూడా.

 

కారు అత్తవారింటి ముందు ఆగింది.

 

ఇంటి గుమ్మానికి మామిడి ఆకుల తోరణాలు కట్టారు. గడప ముందు ముగ్గు వేశారు. బంధువులు నవ్వుతూ కొత్త కోడలికి స్వాగతం పలికారు.

 

“రా అమ్మా, కుడికాలు పెట్టి లోపలికి రా.”

 

అత్త సుబ్బమ్మ వైదేహి చేతిని పట్టుకుని ఇంట్లోకి తీసుకెళ్లింది.

 

వైదేహి కుడికాలు ముందుకు వేసింది.

 

ఆమె అడుగు ఇంట్లో పడింది. కానీ తన మనసు మాత్రం ఇంకా పుట్టింట్లోని పుస్తకాల పెట్టె దగ్గరే ఉండిపోయింది.

 

అత్తవారిల్లు ఆమె ఊహించినంత పెద్దది కాకపోయినా, చక్కగా ఉంది. ముందు చిన్న వరండా, పక్కన వంటగది, వెనుక పెరడు. ఇంటికి ఆనుకుని ఒక చిన్న దుకాణం కూడా ఉంది. రవీందర్ తండ్రి రామయ్య ఆ దుకాణాన్ని చూసుకునేవాడు.

 

రవీందర్‌కు ఒక చెల్లెలు ఉంది. ఆమె పేరు లత. పెళ్లయి సమీప పట్టణంలో ఉంటోంది.

 

మొదట్లో అందరూ వైదేహితో బాగానే మాట్లాడారు. బంధువులు వెళ్లిపోయిన తర్వాత ఇంట్లో నిశ్శబ్దం ఏర్పడింది.

 

“వైదేహి, రేపటి నుంచి మన ఇంటి పద్ధతులు తెలుసుకోవాలి. మా ఇంట్లో పనులన్నీ సమయానికి జరగాలి. ఉదయాన్నే లేచి వంటగది చూసుకోవాలి. మీ పుట్టింట్లో ఎలా ఉండేదో నాకు తెలియదు. కానీ ఇక్కడ మాత్రం ఇంటి బాధ్యతలు సరిగ్గా చూసుకోవాలి.”

 

సుబ్బమ్మ మాటల్లో కఠినత్వం ఉంది.

 

“అలాగే అత్తయ్యగారు.”

 

వైదేహి మెల్లగా సమాధానమిచ్చింది.

 

“నన్ను అత్తయ్యగారు అని పిలవాల్సిన అవసరం లేదు. అత్తయ్య అని పిలువు.”

 

“అలాగే అత్తయ్య.”

 

ఆమె చెప్పిన ప్రతి మాటకు వైదేహి తల ఊపింది.

 

ఆమెకు కొత్త ఇల్లు, కొత్త మనుషులు, కొత్త పద్ధతులు అన్నీ అలవాటు కావాలి. తనకు నచ్చని విషయాల గురించి వెంటనే మాట్లాడితే సమస్యలు వస్తాయని భావించింది.

 

ఆ రాత్రి అందరూ నిద్రపోయిన తర్వాత వైదేహి తన గదిలో కూర్చుంది.

 

పెళ్లికి ముందు తన పుస్తకాలను పెట్టెలో సర్దినప్పుడు, ఒక చిన్న తెలుగు పుస్తకాన్ని తన బట్టల సంచిలో పెట్టుకుంది. దాన్ని తెరిచింది.

 

పేజీల మధ్య శాంతమ్మ ఇచ్చిన చిన్న కాగితం కనిపించింది.

 

“వైదేహి, పరిస్థితులు ఎలా ఉన్నా నేర్చుకోవడం ఆపకు. నీ కల నీకు దారి చూపిస్తుంది.”

 

ఆమె ఆ కాగితాన్ని గుండెలకు హత్తుకుంది.

 

అంతలో తలుపు తెరుచుకుంది.

 

రవీందర్ లోపలికి వచ్చాడు.

 

“ఇంకా నిద్రపోలేదా?”

 

వైదేహి వెంటనే పుస్తకాన్ని మూసేసింది.

 

“నిద్ర రావడం లేదు.”

 

రవీందర్ మంచం మీద కూర్చున్నాడు.

 

“కొత్త ఇల్లు కదా. మొదట్లో అలా ఉంటుంది.”

 

ఆమె మౌనంగా ఉంది.

 

“నువ్వు పెళ్లికి ముందు చదువుకుంటున్నావని అమ్మ చెప్పింది. బాగా చదివేదానివట కదా?”

 

వైదేహి ముఖంలో కొంచెం వెలుగు కనిపించింది.

 

“అవును. నాకు చదువంటే చాలా ఇష్టం.”

 

“ఏమవ్వాలనుకున్నావు?”

 

“టీచర్.”

 

ఆమె గొంతులో ఎన్నాళ్లుగానో దాచుకున్న ఆశ బయటపడింది.

 

“మా ఊరిలో పిల్లలకు చదువు చెప్పాలని ఉండేది. ముఖ్యంగా ఆడపిల్లలు చదువుకోవాలి. చదువు ఉంటే వాళ్ల జీవితాలను వాళ్లు నిర్ణయించుకోగలరు.”

 

రవీందర్ ఆమె వైపు చూశాడు.

 

“మంచి ఆలోచనే.”

 

వైదేహి అతని మాటను పట్టుకుంది.

 

“అయితే నేను చదువుకోవచ్చా?”

 

అతను వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.

 

“ఇప్పుడేనా?”

 

“అవును. కనీసం పదో తరగతి పరీక్షలు రాయాలి. తర్వాత కూడా చదువుకుంటాను. ఇంటి పనులు కూడా చూసుకుంటాను.”

 

రవీందర్ కొద్దిసేపు ఆలోచించాడు.

 

“ముందు ఇంట్లో అందరికీ అలవాటు కావాలి. అమ్మ ఏమంటుందో కూడా చూడాలి. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”

 

వైదేహి ముఖంలోని వెలుగు కొద్దిగా తగ్గింది.

 

అయినా అతను పూర్తిగా నిరాకరించలేదని తనను తాను ఓదార్చుకుంది.

 

“సరే.”

 

ఆమె పుస్తకాన్ని మళ్లీ సంచిలో పెట్టింది.

 

ఆ రాత్రి నిద్రపోయే ముందు తన మనసులో ఒక చిన్న ఆశను పుట్టుకొచ్చింది.

 

రవీందర్ తనకు సహాయం చేస్తాడేమో.

 

మరుసటి రోజు ఉదయం వైదేహికి తెల్లవారకముందే మెలకువ వచ్చింది.

 

గడియారం చూసేసరికి నాలుగున్నర అయింది. పుట్టింట్లో ఉన్నప్పుడు ఈ సమయానికి అప్పుడప్పుడు లేచేది. కానీ ఇక్కడ లేవడానికి కారణం వేరే.

 

వంటగదిలోకి వెళ్లేసరికి సుబ్బమ్మ అప్పటికే లేచి ఉంది.

 

“ఇంత ఆలస్యమా?”

 

వైదేహి ఆశ్చర్యంగా గడియారం వైపు చూసింది.

 

“అత్తయ్య, ఇంకా ఐదు గంటలు కూడా కాలేదు.”

 

“ఈ ఇంట్లో నాలుగున్నరకే పనులు మొదలవుతాయి. రవీందర్‌ దుకాణం తెరవాలి. మామగారు పొలానికి వెళ్లాలి. అందరికీ సమయానికి అన్నం సిద్ధంగా ఉండాలి.”

 

వైదేహి ఏమీ మాట్లాడకుండా వంటపని ప్రారంభించింది.

 

బియ్యం కడగడం, పప్పు పెట్టడం, కూరగాయలు తరిగడం, చాయ్ పెట్టడం అన్నీ చేయడానికి ప్రయత్నించింది. పుట్టింట్లో తల్లికి అప్పుడప్పుడు సహాయం చేసినా, ఇంతమంది కోసం ఒకేసారి వంట చేయడం ఇదే మొదటిసారి.

 

ఒక కూరలో ఉప్పు కొంచెం ఎక్కువైంది.

 

సుబ్బమ్మ రుచి చూసి ముఖం చిట్లించింది.

 

“వంట కూడా సరిగ్గా చేయడం రాదా? పెళ్లి చేసేముందు మీ అమ్మ ఏమీ నేర్పించలేదా?”

 

వైదేహికి అవమానంగా అనిపించింది.

 

“క్షమించండి అత్తయ్య. ఇంకోసారి ఇలా జరగనివ్వను, జాగ్రత్తగా చేస్తాను.”

 

“మాటలు చెప్పడం సులువు. ఇంటి పని నేర్చుకోవాలి.”

 

వైదేహి తలదించుకుంది.

 

ఆమెకు వంట నేర్చుకోవడం కష్టం కాదు. కానీ ప్రతి చిన్న తప్పుకూ తన విలువను ప్రశ్నిస్తున్నట్లు మాట్లాడటం బాధ కలిగించింది.

 

ఆ ఉదయం అందరికీ భోజనం పెట్టిన తర్వాతే ఆమె తినడానికి కూర్చుంది.

 

తన పుట్టింట్లో తల్లి ఎప్పుడూ ఆమెకు పక్కన కూర్చుని తినిపించేది. ఇక్కడ మాత్రం ఎవరికీ ఆమె ఆకలిగా ఉందా లేదా అన్న ఆలోచన లేదు.

 

ఆమెకు మొదటిసారి అర్థమైంది, కొత్త ఇంట్లో తన స్థానం సంపాదించుకోవాలంటే కేవలం కోడలిగా ఉండటం సరిపోదు. అందరి అంచనాలను అందుకోవాలి.

 

కానీ ఆ అంచనాలకు అంతం ఎక్కడుందో ఆమెకు తెలియదు.

 

రోజులు గడుస్తున్నాయి.

 

వైదేహి ఇంటి పనులకు అలవాటు పడటానికి ప్రయత్నించింది. తెల్లవారుజామున లేవడం, నీళ్లు తేవడం, వంట చేయడం, ఇల్లు శుభ్రం చేయడం, బట్టలు ఉతకడం—రోజంతా పనులతోనే గడిచేది.

 

అయినా ఆమెకు చదువు మీదున్న ఆశ తగ్గలేదు.

 

ఇంట్లో అందరూ నిద్రపోయిన తర్వాత తన పుస్తకాన్ని తీసుకుని చదివేది. మొదట్లో రవీందర్ గమనించలేదు. ఒకరోజు మాత్రం అతను నిద్రలేచి చూసేసరికి వైదేహి దీపం వెలుగులో పుస్తకం చదువుతోంది.

 

“ఇంకా నిద్రపోలేదా?”

 

ఆమె కొంచెం భయపడింది.

 

“చదువుకుంటున్నాను.”

 

“ఇంత రాత్రి వరకు చదవాల్సిన అవసరముందా? ఉదయం త్వరగా లేవాలి కదా.”

 

“ఇంట్లో పనులన్నీ పూర్తయ్యాకే సమయం దొరుకుతోంది.”

 

రవీందర్ నిట్టూర్చాడు.

 

“నీకు చదువుకోవాలనే కోరిక ఉందని అర్థమవుతోంది. కానీ ఇంట్లో అందరికీ నచ్చేలా కూడా ఉండాలి.”

 

“నేను పనులు చేయనని చెప్పడం లేదు. చదువుకోవడానికి కొంచెం సమయం కావాలని మాత్రమే అడుగుతున్నాను.”

 

“సరే, చూద్దాం.”

 

అతను పడుకున్నాడు.

 

వైదేహి పుస్తకాన్ని మూసేసి పడుకోవడానికి సిద్దమైంది.

 

అతని మాటల్లో స్పష్టమైన హామీ లేదు. అయినా చదువుకోవడానికి సమయం దొరుకుతుందనే ఆశతో మరుసటి రోజు నుంచి తన పనులను మరింత త్వరగా పూర్తి చేయడానికి ప్రయత్నించింది.

 

కానీ ఒకరి పని పూర్తయిన వెంటనే మరో పని వచ్చేది.

 

సుబ్బమ్మకు మందులు ఇవ్వాలి. మామగారికి భోజనం సిద్ధం చేయాలి. దుకాణానికి కావాల్సిన సరుకులు తీసుకురావాలి. ఇంటికి బంధువులు వస్తే వారికి మర్యాదలు చేయాలి.

 

రోజు చివరికి వైదేహి అలసిపోయి కూర్చునేది.

 

పుస్తకాన్ని తెరిచేలోపే నిద్ర కమ్ముకొచ్చేది.

 

ఒక రోజు రాత్రి తన డైరీలో ఇలా రాసుకుంది.

 

“నాకు చదువుకోవడానికి సమయం లేదని కాదు. ఆ సమయంపై నాకు హక్కు లేదనిపిస్తోంది.”

 

ఆ వాక్యం రాసిన తర్వాత చాలా సేపు దాన్నే చూస్తూ కూర్చుంది.

 

ఒక ఆదివారం మధ్యాహ్నం వైదేహి ఇంటి వెనుక పెరడులో బట్టలు ఆరేస్తోంది.

 

పక్కింటి నుంచి ఇద్దరు చిన్నపిల్లలు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చారు. వాళ్ల చేతుల్లో పాఠశాల పుస్తకాలు ఉన్నాయి.

 

“వదినా, ఇది ఎలా చదవాలి?”

 

వారిలో ఒక అమ్మాయి పుస్తకం చూపించింది.

 

వైదేహి చిరునవ్వు నవ్వింది.

 

“ఇటు రండి. నేను చెబుతాను.”

 

ఆమె నేల మీద కూర్చుని పిల్లలకు పాఠం చెప్పడం ప్రారంభించింది. అక్షరాలను ఎలా పలకాలో, పదాలను ఎలా చదవాలో వివరించింది.

 

పిల్లలు ఆసక్తిగా విన్నారు.

 

“వదినా, నువ్వు టీచర్‌వా?”

 

ఆ ప్రశ్నకు వైదేహి క్షణం మౌనంగా ఉండిపోయింది.

 

“కాదు అమ్మా. కానీ టీచర్ కావాలని ఉండేది.”

 

“అయితే టీచర్ ఎందుకు కాలేదు?”

 

ఆ చిన్నారి అమాయకమైన ప్రశ్న వైదేహి మనసును తాకింది.

 

ఆమె నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది.

 

“ఇంకా కాలేదు. ఒకరోజు అవుతానేమో.”

 

అంతలో సుబ్బమ్మ అక్కడికి వచ్చింది.

 

“వైదేహి! ఇంట్లో పనులు ఉన్నాయి. నువ్విక్కడ కూర్చుని పిల్లలకు పాఠాలు చెబుతున్నావా?”

 

పిల్లలు భయపడి పుస్తకాలు తీసుకుని వెళ్లిపోయారు.

 

వైదేహి లేచి నిలబడింది.

 

“అత్తయ్య, పని అంతా అయిపోయింది. వాళ్లు అడిగారు కాబట్టి…”

 

“అయితే? నీకు ఇంట్లో పని లేదనుకుంటున్నావా? పిల్లలకు పాఠాలు చెప్పడం వల్ల మనకి ఏమొస్తుంది?”

 

ఆ మాటకు వైదేహి దగ్గర సమాధానం ఉంది. కానీ చెప్పే ధైర్యం లేదు.

 

చదువు వల్ల పిల్లలకు భవిష్యత్తు వస్తుంది. ఒక అమ్మాయి తన కాళ్ల మీద నిలబడగలదు. ఒక కుటుంబం తన సమస్యలను అర్థం చేసుకోగలదు.

 

కానీ ఆ క్షణంలో ఆ మాటలు చెప్పినా ఉపయోగం ఉండదని ఆమెకు తెలుసు.

 

“మళ్లీ ఇలా చేయను అత్తయ్య.”

 

ఆమె మెల్లగా చెప్పింది.

 

ఆ మాట అన్న వెంటనే తనలోని ఏదో చిన్న ఆశను తానే అణచివేసినట్లు అనిపించింది.

 

కొన్ని వారాల తర్వాత రవీందర్ దుకాణం నుంచి ఇంటికి వస్తూ వైదేహికి ఒక కొత్త చీర తీసుకొచ్చాడు.

 

ఆమె ఆశ్చర్యపోయింది.

 

“నాకా?”

 

“అవును. నీకు నచ్చుతుందనిపించింది.”

 

వైదేహి చీరను చేతుల్లోకి తీసుకుంది.

 

“చాలా బాగుంది. ధన్యవాదాలు.”

 

ఆమె ముఖంలో చిరునవ్వు కనిపించడంతో రవీందర్ కూడా సంతోషించాడు.

 

ఆ రాత్రి భోజనం తర్వాత వైదేహి అతని పక్కన కూర్చుంది.

 

“ఏవండీ, ఒక విషయం అడగనా?”

 

“అడుగు.”

 

“నా చదువు గురించి మాట్లాడదామనుకుంటున్నాను.”

 

అతని ముఖం మారిపోయింది.

 

“మళ్లీ అదేనా?”

 

“నేను ఇంటి పనులు చేయడం లేదని చెప్పడం లేదు. కానీ పరీక్షలకు సిద్ధమవ్వడానికి కొంచెం సమయం కావాలి. పుస్తకాలు తెచ్చుకుంటాను. రాత్రి అందరూ నిద్రపోయాక చదువుకుంటాను.”

 

రవీందర్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.

 

“వైదేహి, నువ్వు చదువుకుంటాను అంటే నాకు అభ్యంతరం లేదు. కానీ అమ్మకు నచ్చాలి. ఇంట్లో ఏదైనా పని పూర్తి అవ్వకపోతే ఆమె నన్నే అడుగుతుంది. నేను కూడా రోజంతా దుకాణంలో ఉంటాను.”

 

“అయితే మీరు ఒక్కసారి అత్తయ్యతో మాట్లాడలేవా?”

 

“ప్రస్తుతం అవసరం లేదు. కొంతకాలం పోనివ్వు.”

 

వైదేహి అతని ముఖం వైపు చూసింది.

 

“ఎంతకాలం?”

 

రవీందర్ సమాధానం చెప్పలేదు.

 

ఆమెకు అర్థమైంది, తన కోరికను అతను పూర్తిగా తిరస్కరించకపోయినా, దాని కోసం నిలబడటానికి సిద్ధంగా లేడు.

 

వైదేహి ఆ రాత్రి తన గదిలోకి వెళ్లి డైరీ తెరిచింది.

 

“నా జీవితంలో అందరూ నన్ను ప్రేమిస్తున్నామని చెబుతున్నారు. కానీ నా కల కోసం ఒక్క అడుగు కూడా వేయడానికి ఎవరూ సిద్ధంగా లేరు.”

 

ఆమె పెన్ ఆగింది.

 

కిటికీలోంచి బయటకు చూసింది.

 

దూరంగా గ్రామంలోని చేతిపంపు దగ్గర కొంతమంది మహిళలు నీళ్లు నింపుకుంటున్నారు. వాళ్ల మాటలు, నవ్వులు గాలిలో వినిపిస్తున్నాయి.

 

ఒక మహిళ బిందెను ఎత్తే సమయంలో దగ్గుతూ ఆగిపోయింది.

 

మరొకరు ఆమెకు నీళ్లు అందించారు.

 

“మళ్లీ నీ ఆరోగ్యం బాగోలేదా? డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లాలి.”

 

“ఏం చేస్తాం? ఇంట్లో డబ్బులు లేవు. రెండు రోజులుగా ఒళ్లు బాగోలేదు. ఈ నీళ్లు తాగితే కడుపు కూడా సరిగా ఉండటం లేదు.”

 

ఆ మాటలు వైదేహికి స్పష్టంగా వినిపించాయి.

 

ఆమె కిటికీ దగ్గరకు మరింత చేరింది.

 

ఆ మహిళ బిందె నింపుకుని వెళ్లిపోయింది.

 

వైదేహి మాత్రం అక్కడే నిలబడి ఆలోచించింది.

 

ఈ ఊరిలో ఇంతమంది ఆరోగ్యం గురించి ఎందుకు మాట్లాడుకుంటున్నారు? నీళ్ల వల్ల నిజంగానే ఏదైనా సమస్య ఉందా? ఇంకేదైనాన?

 

ఆమెకు ఆ సమయంలో సమాధానం తెలియదు.

 

కానీ ఆ చిన్న ప్రశ్న ఆమె మనసులో నిలిచిపోయింది.

 

మరుసటి రోజు ఉదయం వైదేహి నీళ్లు తీసుకురావడానికి చేతిపంపు దగ్గరకు వెళ్లింది.

 

అక్కడ మహిళలు రోజువారీ పనుల గురించి మాట్లాడుకుంటున్నారు.

 

“మా మనవడికి మళ్లీ జ్వరం వచ్చింది.”

 

“మా ఇంట్లో కూడా పిల్లలకు తరచూ కడుపునొప్పి వస్తోంది.”

 

“మా ఆయనకు కీళ్లు నొప్పులట. పట్టణంలో డాక్టర్ చూపించమంటున్నారు.”

 

ప్రతి ఇంట్లో ఏదో ఒక ఆరోగ్య సమస్య ఉన్నట్లు అనిపించింది.

 

వైదేహి బిందె నింపుకుంటూ వాళ్ల మాటలు విన్నది.

 

“అక్కా, మీ ఇంట్లో కూడా ఎవరైనా అనారోగ్యంతో ఉన్నారా?” అని ఒక మహిళను అడిగింది.

 

“ఉన్నారు అమ్మా. మా అత్తగారికి చాలాకాలంగా కాళ్లు నొప్పులు. మా మనవడికి తరచూ ఆరోగ్యం బాగుండదు. డాక్టర్లు ఏవేవో పరీక్షలు చేయించమంటున్నారు. అంత ఖర్చు పెట్టే స్థోమత మాకు ఎక్కడుంది?”

 

వైదేహి ఆలోచనలో పడింది.

 

తన పుట్టింట్లో కూడా కొన్నిసార్లు నీటి గురించి తల్లి ఆందోళన వ్యక్తం చేసేది. కానీ దాన్ని ఎవరూ పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.

 

ఆమె బిందెను ఎత్తుకుని ఇంటికి బయలుదేరింది.

 

ఆ రోజు వంట చేస్తూ కూడా ఆ మాటలే గుర్తుకొచ్చాయి.

 

పిల్లల అనారోగ్యం. వృద్ధుల బలహీనత. వైద్య ఖర్చులు. నీటి గురించి వినిపిస్తున్న ఫిర్యాదులు.

 

ఇవన్నీ విడివిడిగా కనిపించినా, వాటి వెనుక ఏదైనా సంబంధం ఉందా?

 

ఆమెకు తెలియదు.

 

కానీ తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి మొదలైంది.

 

ఆ సాయంత్రం తన చిన్న డైరీలో మరో వాక్యం రాసుకుంది.

 

“నా జీవితం గురించి నేను అడగలేకపోతున్న ప్రశ్నలు ఎన్నో ఉన్నాయి. కానీ ఈ ఊరిలోని ప్రజల జీవితాల్లో కూడా సమాధానం లేని ప్రశ్నలు ఉన్నాయి.”

 

ఆమె డైరీ మూసి పక్కన పెట్టింది.

 

అప్పుడే సుబ్బమ్మ గొంతు వినిపించింది.

 

“వైదేహి! రేపు తెల్లవారుజామునే లేవాలి. ఇంటికీ బంధువులు వస్తున్నారు. పనులు చాలా ఉన్నాయి.”

 

“అలాగే అత్తయ్య.”

 

వైదేహి లేచి వంటగదిలోకి వెళ్లింది.

 

ఆమె జీవితం ఇంకా ఇంటి పనులు, ఇతరుల ఆదేశాల మధ్యనే నడుస్తోంది. చదువు కోసం అడిగిన ప్రతి అభ్యర్థనకు స్పష్టమైన సమాధానం లేదు. తన మనసులోని బాధను చెప్పుకోవడానికి కూడా ఎవరూ లేరు.

 

అయినా ఆమెలో ఒక చిన్న మార్పు మొదలైంది.

 

ఇప్పటివరకు తన జీవితం ఎందుకు ఇలా ఉందని మాత్రమే ఆలోచించిన వైదేహి, ఇప్పుడు తన చుట్టూ ఉన్న ప్రజల జీవితాలు ఎందుకు ఇలా ఉన్నాయో కూడా ఆలోచించడం మొదలుపెట్టింది.

 

ఆ ప్రశ్నలే ఒకరోజు ఆమెను ఇంటి గడప దాటి గ్రామం మధ్యలో నిలబెడతాయని ఆమెకు అప్పటికి తెలియదు.

 

కానీ ఆ ప్రయాణానికి తొలి అడుగు పడింది.

 

కొనసాగుతుంది…

 

ప్లీజ్ ఇగ్నోర్ మిస్టేక్స్.