New Katha Varnika is now on Google Play — read Telugu stories on your phone. Learn more
“పక్కింటి పరిచయం… మనసుల మధ్య ప్రేమాయణం” – 2

“పక్కింటి పరిచయం… మనసుల మధ్య ప్రేమాయణం” – 2

ఫణి కాదు — అర్జున్ ❤️ మేఘన

 

ఎపిసోడ్ 2: టీ కప్పులో చిలిపి మాటలు… మనసులో చిన్న అలజడి ☕❤️

 

మరుసటి రోజు ఉదయం అర్జున్ నిద్రలేవగానే మేఘనకు ఇచ్చిన మాట గుర్తొచ్చింది.

 

“ఈరోజు టీ చేసి ఇస్తాను అన్నాను కదా!” అనుకుంటూ నవ్వుకున్నాడు.

 

వంటగదిలో స్వాతి అల్పాహారం తయారు చేస్తోంది.

 

“స్వాతి, ఈరోజు టీ నేను చేస్తాను,” అన్నాడు అర్జున్.

 

స్వాతి ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూసింది.

 

“అవునా? ఏంటి, ఈరోజు ఇంత ప్రేమగా మాట్లాడుతున్నావు?”

 

“రోజూ ప్రేమగానే మాట్లాడతాను. నువ్వే గమనించవు!” అన్నాడు అర్జున్.

 

“అబ్బో! సరే, ముందు టీ చేయండి. మీ ప్రేమ ఎంత బాగుంటుందో చూస్తాను,” అంటూ స్వాతి నవ్వింది.

 

అర్జున్ రెండు కప్పుల టీ తయారు చేశాడు. ఒకటి స్వాతికి ఇచ్చి, మరొక కప్పుతో బాల్కనీలోకి వెళ్లాడు.

 

అప్పటికే మేఘన మొక్కలకు నీళ్లు పోస్తోంది.

 

“గుడ్ మార్నింగ్, మేఘన!” అన్నాడు.

 

“గుడ్ మార్నింగ్! ఏంటి, ఈరోజు చేతిలో టీ కప్పుతో వచ్చారు?”

 

“మాట ఇచ్చాను కదా! టీ తాగి చెప్పండి, ఎలా ఉందో.”

 

“ఇంత దూరం నుంచి ఎలా తాగాలి?”

 

అర్జున్ ఒక్కసారిగా ఆలోచనలో పడ్డాడు.

 

“అది నిజమే కదా! ఒక్క నిమిషం.”

 

అతను తన కప్పు తీసుకుని కామన్ ఏరియాలోకి వచ్చాడు. మేఘన కూడా తన ఇంటి నుంచి బయటకు వచ్చింది. ఆమె చేతిలో మరో కప్పు ఉంది.

 

“అయితే చూపించండి మీ టాలెంట్,” అంది మేఘన.

 

అర్జున్ నవ్వుతూ టీ కప్పు అందించాడు.

 

మేఘన ఒక సిప్ తీసుకుంది.

 

“బాగుంది.”

 

“అంతేనా? ఇంత కష్టపడి చేశాను.”

 

“మరి ఏం చెప్పాలి? మీ టీకి అవార్డు ఇవ్వాలా?”

 

“కనీసం ఒక మంచి కాంప్లిమెంట్ అయినా ఇవ్వొచ్చు కదా!”

 

మేఘన అతని వైపు చూసి నవ్వింది.

 

“సరే, నిజంగా బాగుంది. హ్యాపీనా?”

 

“చాలా!”

 

ఆమె నవ్వినప్పుడు అర్జున్ చూపు కాసేపు ఆమె ముఖం మీద నిలిచిపోయింది. మేఘన కూడా అతన్ని గమనించింది.

 

“ఏంటి, టీ ఎలా ఉందో చెప్పాను కదా? ఇంకా ఏమైనా అడగాలా?” అంది చిలిపిగా.

 

“లేదు… మీ నవ్వు చూసి టీ కంటే అది బాగుందనిపించింది,” అన్నాడు అర్జున్.

 

ఆ మాట విన్న మేఘన ఒక్క క్షణం మౌనంగా ఉండిపోయింది.

 

“అబ్బో! ఈరోజు చాలా పొగుడుతున్నారు.”

 

“నిజం చెప్పడం కూడా తప్పేనా?”

 

“తప్పు కాదు. కానీ ఇలాగే అందరినీ పొగుడుతారా?”

 

అర్జున్ నవ్వుతూ, “అందరితో ఇంత సరదాగా మాట్లాడే అవకాశం ఎక్కడుంటుంది?” అన్నాడు.

 

మేఘన అతని కళ్లలోకి ఒకసారి చూసి, తన కప్పు తీసుకుంది.

 

“సరే, నేను వెళ్తాను. లేకపోతే మీ మాటలకు సమాధానాలు చెబుతూనే ఉదయం అయిపోతుంది.”

 

ఆమె వెళ్లిపోయింది. అర్జున్ మాత్రం ఆమె వెనక్కి తిరిగి వెళ్లిన తీరు చూసి చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు.

 

ఆ రోజు సాయంత్రం మేఘన కూరగాయలు తీసుకుని ఇంటికి వస్తోంది. లిఫ్ట్ పనిచేయకపోవడంతో మెట్లెక్కాల్సి వచ్చింది. చేతిలో ఉన్న సంచి బరువుగా ఉండటంతో రెండో అంతస్తు దగ్గర కాసేపు ఆగింది.

 

అప్పుడే ఆఫీసు నుంచి వస్తున్న అర్జున్ ఆమెను చూశాడు.

 

“ఏమైంది, అలసిపోయారా?”

 

“కొంచెం. ఈ లిఫ్ట్ కూడా ఈరోజే పనిచేయడం మానేసింది.”

 

“ఇవ్వండి, నేను తీసుకెళ్తాను.”

 

“పర్లేదు, నేను తీసుకెళ్తాను.”

 

“అయ్యో, పక్కింటివాడిగా ఇంత సహాయం కూడా చేయకూడదా?”

 

అతను సంచిని తీసుకున్నాడు. ఇద్దరూ మెట్లు ఎక్కుతూ మాట్లాడుకున్నారు.

 

“మీరు ఆఫీసు నుంచి ఇంత త్వరగా వచ్చేశారా?” అడిగింది మేఘన.

 

“ఈరోజు పని త్వరగా అయిపోయింది. మీరు ఎప్పుడూ ఇంత బరువైన సంచులు మోస్తారా?”

 

“ఇంట్లోకి కావాల్సినవి కొనుక్కోవాలి కదా!”

 

“మరి నాకు చెప్పొచ్చు కదా. నేను తీసుకొచ్చేవాడిని.”

 

మేఘన నవ్వింది.

 

“అయితే ఇక నుంచి కూరగాయలు కొనడానికి కూడా మిమ్మల్నే పిలవాలా?”

 

“అవసరమైతే పిలవండి. కానీ టీ మాత్రం మీరే చేయాలి.”

 

“అదేమిటి? మీ టీ బాగుందని చెప్పినా ఇంకా నమ్మకం లేదా?”

 

“మీరు నిజంగా చెప్పారో, నన్ను సంతోషపెట్టడానికి చెప్పారో తెలియదు కదా!”

 

మేఘన నవ్వుతూ, “సరే, మరోసారి చేసి చూపిస్తాను,” అంది.

 

ఆమె ఇంటి దగ్గరకు చేరుకున్నారు.

 

“థాంక్యూ, అర్జున్.”

 

“ఎప్పుడైనా.”

 

వాళ్ల చూపులు ఒక క్షణం కలిశాయి. ఆ చిన్న క్షణంలో ఇద్దరికీ ఏదో కొత్తగా అనిపించింది. మేఘన వెంటనే సంచిని తీసుకుని ఇంట్లోకి వెళ్లిపోయింది.

 

ఆ రాత్రి అర్జున్ భోజనం చేస్తూ కూడా ఆ సాయంత్రం జరిగిన సంభాషణను గుర్తు చేసుకున్నాడు. అటు మేఘన కూడా తన గదిలో కూర్చుని పుస్తకం చదువుతోంది. కానీ పుస్తకంలోని కథ కంటే అర్జున్ చెప్పిన మాటలే ఆమెకు ఎక్కువగా గుర్తుకొస్తున్నాయి.

 

“మీ నవ్వు చూసి టీ కంటే అది బాగుందనిపించింది…”

 

ఆ మాట గుర్తొచ్చినప్పుడల్లా ఆమె పెదవులపై చిరునవ్వు వచ్చేది.

 

అయితే ఇద్దరికీ తమ తమ కుటుంబాలు, బాధ్యతలు ఉన్నాయని కూడా తెలుసు. ఈ కొత్త పరిచయాన్ని మంచి స్నేహంగా, పరస్పర గౌరవంతో కొనసాగించాలని అనుకున్నారు.

 

మరుసటి రోజు ఉదయం మేఘన బాల్కనీలోకి వచ్చింది. అర్జున్ కూడా అక్కడే ఉన్నాడు.

 

“గుడ్ మార్నింగ్!” అంది ఆమె.

 

“గుడ్ మార్నింగ్! ఈరోజు టీ మీరే చేస్తున్నారా?” అని అడిగాడు.

 

“చేస్తాను. కానీ ఒక షరతు.”

 

“ఏమిటది?”

 

“ఈరోజు టీ బాగుంటే మీరు కూడా నాకు ఒక కాంప్లిమెంట్ ఇవ్వాలి.”

 

అర్జున్ నవ్వుతూ, “మీరు అడగకముందే ఇచ్చేస్తాను,” అన్నాడు.

 

మేఘన నవ్వింది.

 

ఆ చిన్న నవ్వుతో మరో రోజు మొదలైంది. కానీ ఇప్పుడు వాళ్ల పలకరింపుల్లో కేవలం పరిచయం మాత్రమే లేదు… ఒకరిని ఒకరు చూడగానే కలిగే చిన్న సంతోషం కూడా ఉంది.

 

కొనసాగుతుంది… ❤️